Gerçekler, Algı Savaşları ve Görünmeyen Dengeler Orta Doğu’da yaşananlar yalnızca tankların, füzelerin ve yıkılmış şehirlerin hikâyesi değildir. Asıl savaş; zihinlerde, ekranlarda, diplomasi masalarında ve algı koridorlarında yürütülüyor.Bugün göğe yükselen her dumanın ardında yalnızca bir bomba değil; bir anlatı, bir çıkar bir taktik stratejik hesabı, bir güç sömürü mühendisliği bulunuyor. En çok tartışılan iddialardan biri şu: “İran’ın bölgesel yükselişi, Batı’nın örtülü desteği sayesinde gerçekleşiyor.” Peki gerçekten öyle mi?Bu soruya tek cümlelik bir cevap vermek mümkün değildir. Çünkü Orta Doğu, siyahla beyazın değil; gri tonların hâkim olduğu devasa bir çıkarlar için satranç tahtasıdır.... Burada hiçbir hamle tek sebeple açıklanamaz. Hiçbir ittifak sonsuza kadar sürmez. Ve hiçbir düşmanlık da ebedî değildir. Bazı çevrelere göre Batı, özellikle Avrupa ve zaman zaman Amerika, bilinçli biçimde İran’ın bölgesel nüfuzunu büyütmesine göz yumdu. Irak işgali sonrası oluşan boşluklar, Suriye’de genişleyen etki alanı, Lübnan’daki Hezbollah dengesi ve Yemen’de süren vekâlet savaşları bu görüşün dayanakları arasında gösteriliyor. Fakat tablo yalnızca bundan ibaret değildir. Çünkü aynı Batı, yıllarca İran’a ağır yaptırımlar uyguladı. Nükleer programı nedeniyle uluslararası baskıyı artırdı. Diplomatik izolasyon politikaları yürüttü. Zaman zaman doğrudan askerî tehditlerde bulundu. Bu çelişki bize çok önemli bir gerçeği gösteriyor: Uluslararası siyasette “ebedî dostluklar” ya da “mutlak düşmanlıklar” yoktur... Çıkarlar vardır. Dengeler vardır. Ve şartlara göre sürekli değişen pragmatik hesaplar vardır. Orta Doğu tartışılırken sık sık tarih sahneye çağrılıyor. Haçlı Seferleri… Tours Savaşı… Medeniyet çatışmaları… Yüzyılların hafızası bugünün tartışmalarına taşınıyor. Elbette tarih önemlidir. Çünkü tarih, milletlerin bilinçaltıdır. Coğrafyaların hafızasıdır. Ancak modern olarak tanımlanan aslında sömürgeci devletler çoğu zaman duygularla değil; güvenlik, enerji, ticaret yolları ve stratejik çıkarlarla hareket eder. Bugünün dünyasında savaşlar kimi zaman din adına konuşulur; ama çoğu zaman petrol adına yürütülür. Haritalar bazen ideolojilerle çizilir; ama sınırların altında çoğu kez enerji hatları akar.... En çok dillendirilen tezlerden biri de şudur: “Batı, Sünni dünyaya karşı Şii aktörleri destekliyor.” Bu iddia tamamen temelsiz değildir; fakat eksiktir. Çünkü bölgedeki çatışmalar yalnızca mezhep savaşı değildir. Aynı zamanda güç mücadelesidir. Enerji rekabetidir. Jeopolitik hâkimiyet arayışıdır. Devletlerin güvenlik korkularıdır. Ve küresel nüfuz hesaplarıdır. İran’ın bölgede güç kazandığı açıktır. Fakat bu yükselişi yalnızca dış destekle açıklamak, hakikati fazlasıyla basitleştirmek olur. 2003 Irak işgali sonrası oluşan otorite boşluğu… Suriye iç savaşının meydana getirdiği kırılma… Zayıflayan devlet yapıları… Yerel milis ağları… Bölgesel rakiplerin ortak strateji geliştirememesi… Bütün bunlar İran’ın önünü açan tarihsel kırılmalardı. Çünkü uluslararası siyasette boşluk uzun süre boş kalmaz. En örgütlü güç gelir ve o alanı doldurur. Aslında bugün Orta Doğu’da yaşananlar;tek merkezden yönetilen kusursuz bir senaryo değil,çatışan çıkarların, değişen ittifakların, kırılgan devletlerin ve vekâlet savaşlarının üst üste binmesidir. Bu yüzden dün birbirine düşman olanlar bugün aynı masaya oturabiliyor. Bugün stratejik ortak görünenler yarın birbirine rakip hâline gelebiliyor. Çünkü bu coğrafyada siyaset, ilkeler kadar korkularla;ideolojiler kadar çıkarlarla;inançlar kadar enerji koridorlarıyla da şekilleniyor. Ve belki de en acı gerçek şudur:Orta Doğu’da bazen halklar savaşmaz… Halklar, büyük güçlerin hesaplarının arasında sıkışır.Bir şehir yanarken başka bir başkentte enerji anlaşmaları imzalanır. Bir çocuk enkaz altında can verirken, başka salonlarda yeni güvenlik doktrinleri hazırlanır. Bir ülke bombalarla enkâz halinde parçalanırken silah piyasaları büyür, silah sermayedârlarının iştahı kabarır.. Acılar derinleştikçe bazı ekonomiler güç kazanır. Çünkü çağımızda savaş yalnızca cephede verilmez. Medya ekranlarında verilir.Sosyal medya akışlarında verilir. Ekonomi masalarında verilir. Diplomasi koridorlarında verilir. Ve çoğu zaman savaşın ilk kurbanı insanlar değil; hakikatin kendisi olur. Bugün insanlar yalnızca bombalarla değil, anlatılarla da kuşatılıyor. Kimi zaman bir fotoğraf gerçeği saklıyor,kimi zaman bir manşet bütün bir coğrafyanın kaderini değiştiriyor. Bu yüzden Orta Doğu’yu anlamak isteyen kişi yalnızca haritalara bakmamalıdır. Petrol yollarına bakmalıdır.Silah ticaretine bakmalıdır.Enerji koridorlarına bakmalıdır. Küresel sermayenin yönüne bakmalıdır... Ve en önemlisi, insanların zihinlerini yöneten algı düzenine bakmalıdır.Çünkü bazen görünürde savaşan ordular değil,arka plandaki dengeler kazanır. Ve bazen en büyük işgal, bir ülkenin toprağının değil; o ülke insanlarının gerçekleri görme, tanıma yetenek ve ferasetini işgal edilmesidir.

Futbol bazen sadece saha içinde oynanmaz. Kimi zaman ekranlarda, manşetlerde, sosyal medyada ve kurulan algıların gölgesinde de mücadele edilir. İşte tam da bu yüzden bazı şampiyonluklar yalnızca bir kupa değil, bir duruşun zaferidir. Galatasaray son yıllarda sadece rakipleriyle değil; ekonomik baskılarla, bitmeyen eleştirilerle, küçümsenmeye çalışan başarılarla ve sürekli oluşturulan olumsuz hava ile mücadele etti. Ama ne oldu? Her şeye rağmen yine zirvede kaldı. Çünkü büyük kulüpleri ayakta tutan şey yalnızca para değildir. Karakterdir. Kültürdür. Kazanmaya alışmış bir ruh hâlidir. Bir takım düşünün… Kadro değişir, teknik direktör değişir, dönem değişir ama hedef değişmez: Şampiyonluk. İşte Galatasaray’ı diğerlerinden ayıran en büyük fark tam olarak budur. Kırıldığı sanıldığı anda yeniden ayağa kalkmayı bilmesi… Üstelik mesele artık sadece Türkiye de değil. Avrupa gecelerinde yeniden duyulan o tanıdık ses, yıllardır kaybolmayan bir gerçeği hatırlatıyor: Galatasaray, Şampiyonlar Ligi ruhunu taşıyan bir kulüptür. Bazı takımlar lige oynar. Bazıları derbiye… Ama bazı armalar vardır ki Avrupa sahnesine çıktığında ülkenin sınırlarını temsil eder. Galatasaray’ın yıllardır oluşturduğu Avrupa kimliği tam da budur. Elbette futbolda rekabet olacak. Eleştiri de olacak. Ama artık kabul edilmesi gereken bir gerçek var: Peş peşe gelen başarılar tesadüf değildir. Tesadüf bir kez olur. İkincisi emektir. Üçüncüsü sistemdir. Devam ediyorsa adı artık “büyük kulüp refleksi” olur. Fakat başarının görünmeyen başka bir tarafı daha vardır… Kazandıkça beklenti büyür. Dün hayal gibi görülen başarılar, bugün sıradan kabul edilmeye başlanır. Bir dönem alkışlanan şampiyonluklar artık “zaten olması gereken” gibi görülür. Çünkü başarı, taraftarın hedefini sürekli yukarı taşır. Bir beraberlik kriz olur… Bir transfer gecikmesi tepkiye dönüşür… Çünkü büyük başarılar, büyük beklentileri beraberinde getirir. Galatasaray bugün sadece rakipleriyle değil, kendi oluşturduğu büyük hedeflerle de yarışıyor. Artık mesele yalnızca lig kazanmak değil; Avrupa’da iz bırakmak, yeniden o eski büyük geceleri yaşatmak… Belki de büyük kulüp olmak tam olarak budur: Sadece kupa kaldırmak değil, o kupaların getirdiği baskıyı da taşıyabilmek. Çünkü bazı kulüpler sezon kazanır. Bazıları ise tarih yazmaya devam eder.

Mahallede çocuklar koştururken büyükler hep aynı cümleyi söylerdi: “Ahmet düşme ha!” Çünkü bilirlerdi… Düşmek bir an meselesidir ama kalkmak bazen yıllar sürer. Bugün Orta Doğu’da yaşananlara bakınca o eski mahalle sözü aklıma geliyor. ABD, İsrail ve İran hattında büyüyen gerilim sadece birkaç ülkenin meselesi değil. Bölgeyi içine çekebilecek büyük bir hesaplaşmanın ayak sesleri gibi duruyor. Ve bu tabloyu yıllar önce açıkça dile getiren bir isim vardı: Rahmetli Prof. Dr. Necmettin Erbakan. Erbakan Hoca yıllar önce yaptığı konuşmalarda şu uyarıyı yapmıştı: “İran’la uğraşacaklar. Ama bilin ki arkadan hedef Türkiye’dir.” Bugün bölgede yaşanan gelişmelere bakınca bu söz bir kehanet değil, adeta stratejik bir tespit gibi duruyor. Çünkü büyük güçlerin yöntemleri bellidir. Önce bölgeyi karıştırırlar. Sonra komşuları zayıflatırlar. En sonunda asıl hedefe yönelirler. Afganistan, Irak, Suriye… Ortadoğu’nun haritası yıllardır bu şekilde yeniden şekillendirilmeye çalışılıyor. İşte bu yüzden Türkiye’nin en büyük tehlikesi savaşın kendisi değil, savaşın içine çekilme tuzağıdır. Provokasyonlar… Psikolojik operasyonlar… Sınır gerilimleri… Hepsi aynı oyunun parçaları olabilir. Tam da bu noktada Türkiye’nin son yıllarda sergilediği bir duruş hatırlanmalı. Recep Tayyip Erdoğan yönetimindeki Türkiye, Rusya'nın Ukrayna'yı işgali sırasında dikkat çekici bir politika izledi. Bir yandan Ukrayna’nın toprak bütünlüğünü savundu, diğer yandan Rusya ile diyalog kapısını kapatmadı. Ne Batı’nın körüklediği savaş siyasetinin parçası oldu, ne de bölgesel gerilimin tarafı haline geldi. Tam tersine Türkiye, tarafları bir araya getiren arabulucu bir ülke rolü üstlendi. İşte devlet aklı tam da budur. Çünkü bu coğrafyada ateşe odun taşımak kolaydır. Ama yangını söndürmek akıl ister. Bugün de yapılması gereken aynıdır. Soğukkanlılık… Strateji… Ve milli çıkarları merkeze alan bir politika. Rahmetli Erbakan’ın uyarısı kulaklarımızda çınlıyor: “İran’dan sonra hedef Türkiye’dir.” O yüzden herkes dikkatli olmalı. Herkes oyunun büyüklüğünü görmeli. Çünkü mesele sadece bir savaş değil. Mesele, bütün bölgenin kaderini değiştirecek büyük bir satrançtır. Ve biz o satrançta piyon olmamak zorundayız. O yüzden bir kez daha söyleyelim: Ahmet düşme ha… Çünkü düşersen sadece sen değil, koskoca bir ülke yaralanır.

Bir zamanlar padişah sormuştu: “Eğitim mi önemli, karakter mi?”   Bugün aynı soru Şanlıurfa sokaklarında yankılanıyor. Elinde kamera olan, klavye tutan, “fenomen” diye anılan, “medya mensubu” diye tanıtılan nice kişi var. Diploması var, takipçisi var, mikrofonu var… Ama mesele tam da burada başlıyor.   Son günlerde yaşananlar gösterdi ki; Bir mesaj, bir görüntü, bir gizli kayıt ortaya çıkınca; Altı aylık değil, altı yıllık “itibar eğitimi” bile yere düşüyor.   Tıpkı o kedi gibi… Tepsiyi taşıyor, rolünü oynuyor, disiplinli görünüyor. Ama önüne fare bırakıldığında — Yani çıkar, şantaj, cinsellik, intikam ya da para — Tepsi yere düşüyor, maske düşüyor, karakter ortaya çıkıyor.   Bugün Şanlıurfa’da tartışılan şey gazetecilik değil. Fenomenlik hiç değil. Tartışılan şey ahlâk.   Ekranda ahlâk dersi verenlerin, Kamera kapalıyken başka hesaplar yapması… Toplumu koruyormuş gibi konuşup, Özel hayatları tehdit unsuru hâline getirmesi…   İşte tam da bu yüzden: Eğitim yetmiyor. Takipçi sayısı yetmiyor. Basın kartı da kurtarmıyor.   Çünkü karakter yoksa; Bilgi silaha, Görüntü şantaja, Medya ahlâksızlığa kılıf olur.   Ve en tehlikelisi şudur: Karakteri olmayan “eğitimli” insanlar, Toplumu eğitmez… Toplumu çürütür.

Bir şehirde düzen değişmeye başladığında, ilk itirazın nereden geleceği bellidir: Alışkanlıklarını kaybedenlerden. Bugün yapılan eleştirilerin büyük bölümü de ne yazık ki icraata değil, bir montun markasına odaklanmış durumda. Oysa konuşulması gerekenler çok açık. Bu şehirde maaş almayan, makamında yediği yemeğin hesabını kendi cebinden ödeyen, misafirlerinin masrafını kamu bütçesine yüklemeyen bir yönetici var. Aldığı maaşı ihtiyaç sahibi öğrencilere bağışladığını söyleyen bir anlayıştan söz ediyoruz. Bunlar sembolik değil; yıllardır alıştığımız israf düzenine açık bir itirazdır. İhaleler artık kapalı kapılar ardında yapılmıyor. Canlı yayınlanıyor. İşçi alımları torpille değil, noter huzurunda gerçekleştiriliyor. Yani “kimin adamı” sorusu tarihe karışıyor. Bu düzeni savunmak yerine, mont üzerinden algı üretmeye çalışmak en hafif tabiriyle kaçıştır. Geçmişte belediyeyi adeta bir çiftlik gibi yönetenleri, işe gitmeden maaş alanları, belli gruplara peşkeş çekilen imkânları herkes biliyor. Bugün bu musluklar kesilince rahatsızlık başlaması da son derece anlaşılır. Çünkü düzen değişince, düzenin rantçıları da ortaya çıkar. Ankara’da, İstanbul’da fakir fukara ve kimsesizler için vakıf kurmuş bir ismi görmezden gelip dış görünüşe takılmak, iyi niyetli bir eleştiri değildir. Bu, yapılan işlerden kaçmanın, gerçeklerle yüzleşememenin başka bir yoludur. Eleştiri elbette olacaktır. Ancak eleştiri, icraat üzerinden yapılır. Kıyafet üzerinden yapılan tartışmalar, yapılanları örtmeye yetmez. Montu konuşanlar, aslında kurulan şeffaf düzenden rahatsız olanlardır. Urfa uzun zamandır böyle bir yönetim anlayışı görmedi. Fotoğraf paylaşacaksanız, montun fiyatını değil; o montun içinde taşıdığı iradeyi ve bu şehir için neyi değiştirdiğini paylaşın.

Şanlıurfa Adli Tıp Kurumu’nun önünde her gün bir dram yaşanıyor. Bir anne evladının bedenini teslim almak için bekliyor, bir baba son kez bakacağı yüzü görmek için sırada... Yürekleri zaten paramparça; bir de yazın kavurucu sıcağında, kışın dondurucu yağmurunda saatlerce ayakta bekliyorlar.   Bu insanlar devletin vatandaşı, bu kurumlar da devletin eli, kolu. Ama o eller uzanmıyor, o gölgelik hâlâ yapılmıyor.   Buradan Şanlıurfa Valiliği’ne, Şanlıurfa Belediyelerine, Sağlık İl Müdürlüğü’ne ve Sağlık Bakanlığı’na sesleniyorum: Adli Tıp Kurumu’nun önüne yapılacak bir gölgelik sadece bir saçak değildir; insan onuruna saygının bir göstergesidir.   Bir milletin büyüklüğü, acılısına nasıl davrandığıyla ölçülür. Oysa burada, kaybının acısını yaşayan insan, güneşte kavruluyor, yağmurda sırılsıklam oluyor. Bu tablo, insan haklarıyla, vicdanla, insafla bağdaşmaz.   İnsanı yaşat ki devlet yaşasın diyoruz ama acının ortasında insan unutuluyor. Bir gölgelik, bir sundurma, belki birkaç metre saçak… Ama altında sığınacak bir insanlık nefesi var!   Yetkililerden ricamız değil, çağrımızdır: Bu ayıbı birlikte kaldıralım. Şanlıurfa Adli Tıp Kurumu’nun önü, gölgeliksiz kalmasın. Acıya biraz merhamet, biraz gölge verelim.   Bir gölgelik istiyoruz; Belki de bir vicdan kadar…

Mehmet Kasım Gülpınar'ı salt bir siyasetçi olarak tanımlamak, siyaset biliminin kuru tanımına indirgemek olur. O, sadece bir doğum yeri olan Siverek'in veya aşiretinin değil, koca bir medeniyet havzasının, yani Şanlıurfa'nın temsil gücüdür. Onu anlamak için siyasetin ötesine, "erdemli siyaset felsefesine" ve "uluslararası kültür diplomasisine" bakmak gerekir. Bölge Üstü Bir Kimlik: UNESCO'dan Legion d'Honneur'e Uzanan Vizyon Gülpınar'ın kimliği, basit bir yerel aktör olmanın çok ötesindedir. O, çok iyi derecede bildiği beş dille (İngilizce, Fransızca, Kürtçe, Arapça ve Farsça) donanmış bir entelektüeldir. Ancak onu gerçekten bölge üstü bir değer yapan, uluslararası alandaki tescilli başarılarıdır: UNESCO'da Tek Akredite Başkan: Bu prestijin zirvesi, UNESCO tarafından düzenlenen ve dünyanın en büyük kültür zirvesi olan Mondiacult 2025'e, Türkiye'den akredite edilen tek belediye başkanı olarak katılmasıdır. Bu katılım, Şanlıurfa'yı sadece Türkiye'nin değil, küresel kültür politikalarının konuşulduğu bir platforma taşımıştır. Birleşmiş Kentler ve Yerel Yönetimler Teşkilatı (UCLG-MEWA) Kültür Elçisi olarak da görev yapan Gülpınar, Göbeklitepe ve Karahantepe'nin 12 bin yıllık mirasını, İspanya'daki Barselona gibi Avrupa'nın önemli merkezlerinde bizzat tanıtmaktadır. Uluslararası Diplomasi Tescili: Fransa Hükûmeti'nden aldığı "Legion d'Honneur" Nişanı ve TBMM'deki AB Uyum Komisyonu Başkanlığı görevleri, onun siyaset vizyonunun Karacadağ'ın eteklerinden, Brüksel'in merkezine uzandığını gösterir. Bu başarılar, onun siyaset dilinin sadece bir bölgeye değil, bütün dünyaya hitap ettiğini, kadim şehir Şanlıurfa'ya uluslararası alanda büyük bir prestij kazandırdığını kanıtlar. Bağımsızlık Manifestosu: Adalet ve Birleştiricilik Prensibi Gülpınar'ın siyaset felsefesinin temelini ise, 2024 yerel seçim zaferinin ardından partisi olan Yeniden Refah Partisi'nden istifa ederek bağımsız kalma kararı oluşturur. Bu, siyasi hesaplardan ziyade, ilkeli bir duruşun manifestosudur: Halkın Talebi, Siyasetin Üstünde: Kendisi, makamını bir partinin değil, Urfa halkının kutsal emaneti olarak gördüğünü net bir şekilde ilan etmiştir. Hizmete Odaklanma: Bağımsızlık gerekçesi, "siyasi kavgaları nihayete erdirmek" ve "siyasi ayrılıklar ve kutuplaşmalar yerine hizmetlerin, yatırımların ve Şanlıurfa'nın geleceğinin konuşulmasına imkân sağlamak" olmuştur. Bu duruş, onun siyasetteki yegâne amacının parti çıkarları değil, şehir çıkarları olduğunu gösterir. Adalet ve Merhamet Ekseni: Siyasi yelpazenin farklı uçlarından oy alabilmesi, onun aşiret, bölge veya parti ayrımı yapmadan, herkese eşit mesafede duran, adaleti ve merhameti temel alan bir yönetim anlayışını benimsediğini teyit eder. O, sadece bir tarafın değil, tüm kentin "Büyükşehir Belediye Başkanı"dır. Sonuç: Bir Memleketin Lideri ve Küresel Sözcüsü Mehmet Kasım Gülpınar, siyasi tecrübesi, entelektüel birikimi, uluslararası vizyonu ve UNESCO gibi küresel zirvelerdeki etkin temsiliyetiyle, yerel siyaseti dar kalıplardan kurtaran bir lider figürüdür. Onu sadece Siverek veya Karacadağ'la sınırlamak, onun Mondiacult 2025'teki küresel rolünü ve Fransa'dan aldığı nişanı göz ardı etmek olur. O, Urfa'nın bütün ilçelerini, bütün kültürlerini, bütün siyasi görüşlerini kucaklayan, bu coğrafyanın tamamını temsil eden, gerçek anlamda "bölge üstü" bir değerdir. Ve bağımsızlık kararıyla, bu değerini sadece bir memleketin vicdanı olarak değil, aynı zamanda kültür elçisi olarak taçlandırmıştır. Bu yolda, Mehmet Kasım Gülpınar'ın tek beklentisi şudur: "Gölge etmeyin, başka ihsan istemez!"  

Bu ülkede ne zaman bir afet olsa, hep aynı manzara… Yanan ormanlar, kaçan hayvanlar, ağlayan insanlar… Ama bir de ortalarda gözükmeyenler var. Ne gariptir! Bu yangınlar sırasında kim gördü o ekran yüzlerini? O milyonluk reklamlarla doğa sevgisi pazarlayanları? Bir tır su gönderen oldu mu? Bir hortum tutan, bir kova taşıyan? Neredeler o "Geziciler"? Gezi Parkı'nda 3 ağaç kesilmesin diye ülkeyi ayağa kaldıranlar? Şimdi yüzbinlerce ağaç yanıyor! Ses var mı? Yok. Ya o "sözde hayvanseverler"? Köpek maması verirken story atanlar? O yangında can çekişen kaplumbağayı göreniniz oldu mu? Yanan kuş yuvalarını paylaşan, bir nebze yardım eden? Doğacılar? Kampçılar, bisikletçiler, doğa yürüyüşçüleri? Ağaçlara sarılırken fotoğraf çekilen o kitle? Neredesiniz? Yoklar… Çünkü iş "göstermeye" geldi mi en öndeler, Ama iş gerçekten "yardım etmeye" geldi mi ortalıkta yoksunuz! Sözüm meclisten dışarı değil, doğrudan meclisin içi de dâhil herkesedir: Bu milletin hafızası güçlüdür. Kim gerçekten yanımızdaydı, kim sadece poz veriyordu, unutmaz! Bu yangın sadece doğayı değil, sahteliği de yaktı. Küller içinden bir hakikat doğuyor: Samimi olan ile gösterişçi olan ayrışıyor!

1 KİLO BUĞDAY 12 TL … Ama o buğdaydan yapılan, kalitesi yerlerde sürünen 160 gramlık bir ekmek de 12 TL! BU NE YAMAN ÇELİŞKİ? Birileri çıkıp da “Yeter artık!” demeyecek mi? Fırıncı zam yapar, uncu bahane üretir, nakliyeci yol der, birileri seyirci kalır, vatandaş aç kalır! PEKİ YA DEVLET NEREDE? Üç kuruşluk destekle, milyonluk sofralar kurulmaz! Bir zamanlar "ekmek aslanın ağzında" derdik… Şimdi aslan bile yutkunuyor, o ekmeğe uzanmıyor. Yahu buğday tarlasında alın teri döken köylü bu hesabı duysa, utancından bir daha ekin biçemez. 12 TL’ye satılan 160 gram ekmekte ne var? Altın tozu mu, yoksa halkın sabrını mı ölçüyorlar? Bunu konuşacak, bunun hesabını soracak bir muhalefet, bir sendika, bir halk hareketi yok mu? Yoksa biz ekmeği değil, suskunluğumuzu mı bölüşüyoruz? Bu halk daha ne kadar sessiz kalacak? Ekmek gibi temel bir mesele bile bu kadar lüks hâline geldiyse, biz hangi refahtan, hangi büyümeden, hangi kalkınmadan söz ediyoruz? Göz göre göre halkın sofrasından alınan bu ekmeğe, birileri artık dur desin!

Yaz ortasında doğalgaza yapılan %24,6’lık dev zam, aslında sadece bir faturayı değil, tüm halkı yakan yangının resmidir. Öyle bir tablo ki, diğer yanda TÜİK çıkıp enflasyon farkını %1,37 olarak açıklıyor. Evet, yanlış duymadınız: Bir yanda %24,6 zam, öbür yanda %1,37 enflasyon. Bu milletin aklıyla, sabrıyla alay etmektir bu! Bu ne yaman çelişkidir? Bu nasıl bir hesap? Faturaya bakan vatandaş %1,37 değil, %137 yanıyor. Ama ekran başındakiler hâlâ “istikrar, büyüme, toparlanma” masalı anlatıyor. Oysa gerçek, sokakta: markette, pazarda, mutfakta... Halk feryat ediyor, geçim savaşı veriyor. Ama ne iktidar duyuyor, ne muhalefet umurunda. Çünkü Türkiye’de artık iktidar kadar, muhalefet de sistemin bir parçası hâline geldi. Evet, ortada “muhalefet partileri” var ama gerçek muhalefet yok. Muhalefet dediğimiz yapılar, filler tepişir misali kendi aralarında koltuk ve liderlik kavgasına düşmüş. Millet ise bu kavganın altında eziliyor. Bir tarafta zam üstüne zam gelirken, diğer tarafta muhalefet partileri kendi iç hesaplaşmalarında kaybolmuş. Sahada yoklar, sokakta yoklar, milletin sofrasında zaten hiç yoklar. Oysa muhalefet dediğin halkın sesi olur. Sessizlerin çığlığı, ezilenin hakkı olur. Ama bugün susuyorlar. Çünkü ya korkuyorlar ya da artık onlar da sistemin konforuna alıştılar. Şunu açıkça söylemek lazım: Türkiye’de adını taşıyan bir muhalefet var ama anlamını taşıyan bir muhalefet yok. Muhalefet, sadece seçimden seçime görünmek değildir. Basın açıklamasıyla, birkaç tweetle muhalefetçilik oynanmaz. Milletin elektriği kesilmişken, doğalgaz zammıyla nefesi daralmışken, siz hâlâ “genel merkez” duvarlarının arkasındaysanız, kusura bakmayın ama bu millet sizi de affetmeyecek. Unutmayın, gerçek muhalefet olmazsa; zamlar sorgulanmaz, yolsuzluklar araştırılmaz, adalet yerini bulmaz. Muhalefet sustuğunda, zulüm konuşur. Bugün Türkiye’de ne yazık ki tam da bunu yaşıyoruz. Ve bu yüzden artık sadece iktidar değil, suskun ve silik muhalefet de halkın öfkesinden payını alacaktır.